“Zouden gedwongen worden” omdat men wel sprak van wetten die de schuldeisers voor voldongen feiten zouden stellen, maar in die richting is nog geen enkel initiatief genomen. In Duitsland zelf groeit ondertussen ook steeds meer het besef dat Griekenland failliet is, kijkt men maar naar artikels die daarover op Der Spiegel verschijnen.

Ook opmerkelijk: het voorstel van de bond swap heeft momenteel nog geen enkel succes. Het is gepland tussen 8 en 11 maart, men zou ondertussen toch op z’n minst al een paar geïnteresseerden moeten hebben. De deal ademt dan ook eerder een context van “redden wat er te redden valt” uit en niet zozeer een doelgericht beleid om de Griekse staat te redden. Sterker nog, het geld dat vrijkomt door die bond swaps wordt niet gebruikt om te saneren of te investeren in de Griekse middenklasse, wat wel de prioriteit zou moeten zijn, maar gaat naar de grote schuldeisers. 19 cent per geïnvesteerde euro gaat naar de Griekse staat die het kan gebruiken om te blijven functioneren, maar niet om schulden af te betalen aangezien daarvoor het bedrag te klein is. Het IMF en Europa geloven zelf dan ook niet in de financiële levensvatbaarheid van de Griekse staat. Claude Juncker (Europagroep van minister van financiën) en Christine Lagarde (hoofd IMF) hebben op de persconferentie over de schulden ook benadrukt dat de Griekse staat bepaalde “prioritaire acties” dient te ondernemen of het IMF stapt uit de financiële deal.

Niet dat dit zoveel voorstelt, het IMF investeert immers “maar” € 13 miljard, wat een peulenschil is vergeleken met wat men zou verwachten van het IMF. Men mag niet vergeten dat in een studie het IMF, de Europese Centrale Bank (ECB) en de Europese Commissie niet uitgaan van een verbetering van de Griekse schulden, maar een dramatische verslechtering (naar 160% schulden in het BBP in 2020). Ondertussen hebben ook politieke leiders Griekenland opgegeven en zijn zij bezig met een soort muur rond Griekenland op te trekken om ervoor te zorgen dat de besmetting stopt. Men kan het lezen in opmerkingen van Cameron, Monti, Draghi, Lagarde, Merkel, etc… Zij wensen dan ook dat in de eerste plaats het geld dat in Griekenland gepompt wordt, gaat naar buitenlandse schuldeisers uit andere Europese landen (vooral Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannië) en zijn niet zozeer geïnteresseerd in de Griekse toestand.

Einde Griekse onafhankelijkheid

De Grieken zelf moeten ondertussen hun grondwet amenderen zodat er een prioriteit wordt gegeven aan de afbetaling van schulden over de financiëring van staatsvoorzieningen. Met een prioriteit wordt geen verdeling bedoeld, maar effectief het feit dat men eerst moet zien dat alle schuldeisers hun geld krijgen en dat men vervolgens met de kruimels de staatsvoorzieningen zou financiëren. Doorgetrokken naar de Belgische staat zou dit betekenen dat tussen 1 januari 2012 en 1 januari 2013 geen cent meer zou gaan naar onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur, betaling van de lonen, pensioenen, etc…

Men maakt echter een grote fout: uit een leeggeperste citroen valt nu eenmaal niets meer te halen. De enorme bergen virtueel geld (en zelfs dat is nog een zwaar understatement) laten nu voelen wat voor gewicht zij hebben op de economie. Wanneer ook nog eens de 7 biljoen (virtuele) dollars van de laatste vier jaar  (die doordat ze van beurs naar beurs worden gesluisd nog eens voor een veelvoud aan dat bedrag in virtueel geld gezorgd hebben) worden ontmaskerd als niet-bestaande, dan zal het probleem heus niet beperkt blijven tot Griekenland, integendeel.

De waarheid is echter dat tegenover 2008 de DowJones een waardeverlies van -50% kent.

Wanneer we gaan vergelijken met mei 2008 zien we dat er een nominaal herstel is (afgemeten aan de Dow Jones Industrial Average (INDU), gebaseerd op 30 bedrijven voor u denkt dat alle aandelen worden meegeteld). Het wordt echter veel minder rooskleurig als we de grafiek van de Dow/Gold daarbij zetten. Dow/Gold is de waarde van de aandelen omgezet in goud. Dan spreken we niet meer over een herstel, maar over een verlies van 50%(!) vergeleken met mei 2008

Vergeleken met het begin van 2011 kent de INDU een winst van 11,35%, terwijl de Dow/Gold-cijfers een verlies van 12,4% aangeven. Vergeleken met het begin van 2012 zitten we momenteel aan een winst van 4,8% voor de INDU, een verlies van 4,25% bij Dow/Gold. Het is wel duidelijk dat de groei van de INDU en de enorme val van Dow/Gold rechtstreeks met elkaar verbonden zijn wanneer we de reden voor beide noemen. Bijna 7 biljoen dollar is er in vier jaar door centrale banken in de wereldeconomie gepompt. Geld dat zonder enige weerstand van markt naar markt vloeit, waardoor de markten steeds verder worden geïnflateerd met virtueel geld. Sinds 2007 is er een verdubbeling van het aantal USD in omloop gekomen, tussen 2002 en 2007 hadden we ook al een verdubbeling gezien.

De winsten van de bedrijven van de INDU zijn dan ook volledig het gevolg van een enorme inflatoire politiek die bijna Weimar-proporties begint aan te nemen. Als men aan dit tempo blijft doorgaan met monetaire politiek kan men gerust vanuit deze kromme logica zeggen dat binnen drie jaar de INDU op 25.000 punten zal staan en dat binnen vijf jaar dit wel eens de 50.000 kan halen. Met geen enkele nieuwe baan als gevolg en zelfs nog verdere ontslagen. Dit doordat de bedrijven wel grotere hoeveelheden geld zullen binnenhalen, maar dat geld zal een enorme waardevermindering hebben ondergaan. Met alle economische en sociale gevolgen vandien.

]]> http://voxop.org/2012/02/22/dowjones-boven-13-000-punten-maar-verliest-tegenover-2008-50-van-waarde/feed/ 0 yvespernet http://voxop.org/2012/02/21/e130-miljard-aan-griekenland-is-maat-voor-niets/ http://voxop.org/2012/02/21/e130-miljard-aan-griekenland-is-maat-voor-niets/#comments Mon, 20 Feb 2012 22:01:22 +0000 Yves Pernet http://voxop.org/?p=4121 Verder lezen →]]> Europese leiders en de financiële wereld geraakten het eens over een pakket van € 130 miljard aan steun voor Griekenland. Men probeert in de media dit af te schilderen als de redding van Griekenland, de zoveelste redding, terwijl het enkel heeft gezorgd voor uitstel van executie. Zo goed als niets gaat naar de Griekse economie aangezien het plan is gericht op de banken en bedrijven waar de Griekse staat van had geleend.

Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Eurogroep van ministers van financiën, zei tegen de pers dat er een verreikend akkoord was bereikt. Volgens hem zorgde het voor “een aanzienlijke schuldvermindering…om de toekomst van Griekenland in de eurozone te verzekeren“. Buiten het financiële aspect werd echter ook een politiek zeer explosieve maatregel aangekondigd: Griekenland wordt onder permanente surveillance geplaatst waarbij eurocraten in Griekenland zelf op alles zullen toezien. Ook moet Griekenland geld vrijmaken en storten op speciale rekeningen, onder Europese voogdij, zodat de schulden zeker afbetaald worden. Tevens ondertekenden vertegenwoordigers van de regerende Griekse partijen een overeenkomst waarmee ze de afbetaling van schulden garanderen. Het doet vermoeden dat de Europese toppolitici en -bankiers geen goed oog hebben in die afbetaling, zeker niet met het vooruitzicht van een zeer linkse regering na de verkiezingen van 13 april.

Indien Griekenland het zeer zware besparingspakket doorvoert, zou er voor meer dan € 300 miljoen worden bespaard. Doel zou zijn om tegen 2020 de staatsschuld terug te brengen naar 120% van het BBP. Wij nodigen u uit om de vorige zin opnieuw te lezen om een goed besef te krijgen van de put waar Griekenland inzit. Positief werd gereageerd in Spanje en Italië wiens rente terug viel nadat werd meegedeeld dat een verdere verspreiding van de crisis naar Europa beperkt bleef. Wat begrijpbaar is aangezien Spaanse en Italiaanse banken aanzienlijke sommen geld in Griekenland hebben zitten. Moest u trouwens denken dat wij uit de storm blijven; BNP Paribas Fortis heeft voor zo’n € 5 miljard in Griekenland zitten.

Het pakket schiet echter volledig tekort. Op bezoek in Cyprus zei het Griekse conservatieve boegbeeld Antonis Samaras dat zelfs de “ onmiddellijke fiscale doelstellingen  niet gehaald kunnen worden, noch kan de schuld op lange termijn beheersbaar blijven, als de economie niet herstelt en terug groeit.” Een stelling die gesteund wordt door Jennifer McKeown, economist bij Capital Economics: “De besparingsmaatregelen die nu moeten worden genomen en de toegenomen macht van de Europese toezichthouders, die de grote publieke onrust enkel maar zullen vergroten, zal de situatie enkel maar erger maken en een Griekse uitstap uit de euro ergens dit jaar enkel maar waarschijnlijker doen lijken.” De werkelijke reden van het zoveelste steunpakket aan Griekenland is misschien wel onbedoeld uitgedrukt door Zweeds minister van financiën Anders Borg: “Volgens mij hebben we het Grieks probleem gereduceerd tot Griekenland“

Ondertussen is er ook een rapport uitgelekt van het Internationaal Monetair Fonds (IMF) over de steun aan Griekenland. In tien bladzijden analyseert het IMF de Griekse situatie en stelt de conclusie dat de Europese maatregelen Griekenland in een diepe recessie zullen storten. Realistischer is volgens het IMF dat in 2020 de Griekse schuld geen 120% zou bedragen, maar 160%. Dit dan ook nog eens met zéér optimistische cijfers over de Griekse economie (-4,3% dit jaar, 2013: 0%, 2014: +2,3% en 2015: +2,9%). De realiteit is echter eerder dan Griekenland in een recessie komt van tien jaar (!), waardoor die 160% schuld een zeer optimistisch voornemen wordt.

Indien de Griekse economie hier echter niet bij geholpen wordt, blijft de vraag wie hier wel de vruchten van raapt. Normaal gezien zou in maart Griekenland schuldeisers moeten terugbetalen, wat in de huidige omstandigheden onmogelijk is. Dit zou niet enkel het Griekse failliet betekenen, maar tevens kredietverleners buiten Griekenland in de problemen brengen en dan zou het Griekse probleem nog veel meer een Europees probleem worden. Het was dan ook hierop dat de Anders Borg doelde toen hij sprak over de beperking van het probleem tot Griekenland. Het overgrote merendeel van dit steunpakket dient immers om een bond swap te bewerkstelligen tussen 8 en 11 maart. Hierbij wisselen de schuldeisers hun Grieks schuldpapier in voor nieuw Grieks schuldpapier, maar dan wel met minder opbrengst dan de vorige. Private schuldeisers zouden hierdoor een nominaal verlies van 53,5% moeten incasseren. Juncker verwachte echter een hoge participatieratio in deze bond swap, net zoals de Duitse bankiersverenigingen. Wie niet wil meedoen en zijn geld gewoon wil incasseren, heeft pech. Er werd immers ook voorzien dat Griekenland wetgeving zou goedkeuren die schuldeisers zou verplichten om dat verlies te incasseren indien zij niet vrijwillig hier zouden instappen.

De Griekse economie krijgt echter geen cent, aangezien de bedoeling hier vooral is om de Europese investeerders te ondersteunen en niet te bouwen aan een duurzaam raamwerk om Griekenland er terug boven te krijgen. Men moet dan ook niet verschieten wanneer na april de rode vlag boven Athene wappert.

Wanneer men de wisselkoers tussen Amerikaanse dollar (USD) en Iraanse rial (RI) bekijkt over een langere periode vallen bepaalde bewegingen op. In drie maanden tijd (december 2011, januari 2012, februari 2012) ging deze munt van een wisselkoers van 1USD/11.000RI naar 1 USD/23.000RI. De sterkste daling vond plaats in de periode 22, 23 en 24 december 2011 waar op 72 uur de rial 15% van z’n waarde verloor. Charlie Rose, vast interviewer bij CBS, hield op 6 februari een gesprek met Thomas Donilon. Heel even dwaalde het gesprek af naar de huidige crisis rond Iran. Op een bepaald moment ging het over de koers van rial en Donilon zei dat de val van die munt helemaal geen toeval was, maar bewerkstelligd. Om daarna, zichtbaar geschrokken doordat hij zijn mond voorbijsprak, terug in z’n normale, uitdrukkingsloze, plooi te vallen.

Nu kan men veel zeggen van het beleid van de Iraanse president Ahmadinnejad, maar men kan moeilijk zeggen dat de man veel kaas heeft gegeten van economie, laat staan van economische politiek of politieke economie. Zo was er in 2011 nog een gigantisch schandaal in Iran waarbij ter waarde van 2,6 miljard dollar aan Iraans geld verdwenen in een groot corruptieschandaal waarbij Ahmadinnejad-getrouwen, zoals Esfandiar Rahim Mashaei, was betrokken. Het leidde tot een conflict tussen de groep rond Ahmadinnejad en de conservatieven rond de ayatollahs. Dit schandaal zorgde voor een grote dip in de Iraanse beurs en zorgde voor een massaal verlies in vertrouwen naar religieuze en bancaire autoriteiten in Iran. Kort hierna begon het Iraanse Rekenhof, die de rekeningen van de Iraanse staat controleert, zich vragen te stellen bij het financiële beleid van Ahmadinnejad, zeker toen bleek dat de schatkistreservers op waren. Het antwoord was simpel: het Iraanse Rekenhof werd gesloten.

De reden dat dit vermeld wordt, is het feit dat sommigen proberen dit schandaal aan te grijpen om de val van de rial te verklaren. Ahmadinnejad is echter al vijf jaar aan de macht en zijn zeer gebrekkige kennis van economie is reeds lange tijd gekend. De uitspraak van Donilon geeft de feiten echter correct weer en de versie van Jim Rickards is ook interessant aangezien het de versie van Donilon bevestigt. Rickards is niet de eerste de beste, hij is advocaat, economist, investment banker (35 jaar ervaring op Wall Street), hij waarschuwde ruim op voorhand over de crisis van 2008, voorspelde de enorme stijging van de goudprijs, etc… Ook zeer interessant is zijn boek “Currency Wars” waarin hij netjes en overzichtelijk (en zeer goed gedocumenteerd) de muntoorlogen blootlegt. Toen Rickards  werd gevraagd waarom de rial volgens hem was ingestort, zei hij dat er geen groot complot moest achter gezocht worden. Midden januari sneed Barack Obama de Iraanse centrale bank af van alle mogelijkheden om munten om te zetten in dollars. Enerzijds door de toegang tot Amerikaanse banken af te snijden, anderzijds door alle andere banken (privaat of staatsgebonden) over de ganse wereld af te dreigen met hen ook af te snijden als zij als tussenpersoon zouden fungeren voor Iran. Zie ook onderstaand filmpje

Het is heus niet zo dat dit nu opeens gebeurt. Reeds drie jaar zijn ze bezig met de voorbereiding van dit financiële offensief. Jim Rickards gaf ook toe dat hij op één van de bijeenkomsten was in 2009 waar topbankiers met vertegenwoordigers van de Amerikaanse overlegden over de strategie om de Iraanse economie financieel te vernietigen. Dit diende als drukmiddel om de Iraniërs ervan te weerhouden om zich in te laten met nucleaire projecten. Resultaat? De Iraniërs staan met hun rug tegen de muur en zien nu nucleaire projecten als de enige manier om zich nog te beschermen tegen de Amerikaanse muntoorlog en de meer explosieve (neem dat maar letterlijk) spionageoorlog tegen Israël. De Amerikanen zijn ook niet aan hun proefstuk toe op dit vlak, graag verwijs ik naar het boek “Confessions of an economic hitman” van John Perkins.

Een ander doel dat men wil bereiken, is een injectie van hyperinflatie in de Iraanse economie, wat op zijn beurt kan leiden tot een volksopstand. Hyperinflatie zorgde immers ook voor een groot deel van de opstand in Egypte.

During the era of Ronald Reagan and Margaret Thatcher we were lulled into a false feeling of economic safety. As their policymakers prophesied of the great golden age that was soon to be upon us, we believed them. Deregulation and privatization of state owned enterprises would bring us freedom. Freedom not only when talking economic and social mobility, but also political freedom, the fulfillment of the American Dream for all human beings that thrive on this Earth. The opportunity to climb the tree of success, from meager beginnings at its roots, pulling oneself upward on the branches of free enterprise to attain goals; the leaves of happiness. And was it not Fukuyama who saw the end of history looming on the horizon? Soon western liberalism would triumph as the empire of evil came tumbling down, just as Reagan had worked to achieve. The world was opening up and would soon become nothing more than a large hamlet, filled to the brim with opportunities and freedom for all, driven forth by economic prosperity where the invisible hand would from then on steer the ship of history.

Two Laws and a Paradox

As it turns out they were not right, but a man named Hilaire Belloc was. So accurate were his predictions that one almost gets downright scared reading them.

Before touching on the subject of Belloc’s predictions, allow me to elaborate on a certain “law” we must keep in mind when analyzing what went wrong with the promised golden era of freedom. While drawing out political or economic policy, great ideas are thrown out on the tables of political cabinets, all bent on reforging the world through the mould of freedom. Be it Keynes or be it Hayek, both set forth an idea which would eventually bring man more freedom through economic policy. Policymakers in the west believed that they would bring freedom to mankind by carrying out the ideas of Hayek, but they soon found themselves building the dystopian vision of Keynesian economy. No other example in modern times is so illustrative to demonstrate the meaning of the law of unintended consequences. Neither Keynes nor Hayek wanted the government and economy we have now, a government that was brought into life as western governments somehow managed to combine the flaws of both views into the current leading economic policy. Politicians soon found themselves caught in the paradox of freedom: political and economic freedom do not mix.

The great problems in this (post)modern era that need to be faced when setting out true policy, and not the attempted containment which is what current governments are trying, are threefold. These problems are draining the west from the power needed to reform societies which are headed on a collision course with history. They are (1) a lack of leadership from the political elites, (2) a lack of popular trust in alternatives and (3) the feebleness of mind that we see in almost all. We have seen throughout history that a lack of leadership from ruling elites is not an uncommon occurrence. Different from our times however was that in the days of yore a lack of leadership quickly led to the complete stripping of leadership responsibility from those that lacked the personal skill to execute it and the handing over of that leadership to those who did have the skill to lead the nation, community, state,… through the stormy ocean of time. This was possible because the positions of leadership were open to all who would challenge and could lay claim to them. Today there still is opposition from those who wish to change and from those who can lead, but they are held back by the “democratic authorities” who only wish to “stop extremists from establishing an extremist state that the majority of people don’t want.” The volonté générale, the popular will, as set out by the totalitarian philosopher Rousseau and as introduced in oppressive socialist states, is only one step. The political elite struggle to maintain their positions of power, both political and financial, and refuse to reform the state or open up leadership positions fearing that they are one step away from the pits of historical and political oblivion. Therefore we can only conclude that they have proven able to enact one law that truly defines society and political culture: the iron law of oligarchy, a law that applies to democracy, as written down by German sociologist Robert Michels in 1911 but still relevant, which states: “It is organization which gives birth to the dominion of the elected over the electors, of the mandataries over the mandators, of the delegates over the delegators. Who says organization, says oligarchy.” Clearly we can see how the current political elite is a corrupt and closed oligarchy, bend on using all means available to keep the opposition out of government. Not out of ideological reasons, but by mere fear of material loss and loss of power.

To their surprise the people no longer wish to follow them. Many still do, to their great relief, but this is guided more out of fear of something new and something unknown. Or at least, that is what they are made to think. Our struggle is a truly traditional one, not one of radical adventures. A traditionalism which is not out to maintain stability for the purpose of stability. The difference between spineless conservatism and liberalism is only the speed by which the same goals are achieved: either by steam  train or by high speed monorail. True conservatism manifests itself by setting out certain ideas and archetypes as a sturdy foundation on which we build political, social and economical culture. Traditionalism does not align itself with the extremist ideas of the radical Enlightenment, found both in marxist internationalism as in liberal capitalist globalism. For a historian, who understands historical context and can see the dialectic process of history, it almost painful to see that the Anglosaxon peoples, who once fought the ideas of the radical Enlightenment with such furious passion, now defend them with the same fury and defend them as conservative ideas. Thus, those who wish to make great strides towards a society based on traditional values first need to identify these ideas from conservative and progressive ones. People are only scared of ideas that are actually truly traditional because those in power make them afraid. For example: traditionalism does not equal the fundamentalist belief in a global-scale free market. On the contrary, traditionalists can only look at the current globalist economy and conclude that the economic base which once built western dominance over the world has been eroded. The community economies which developed great power through their strength on the national level, draw their power from the communities in which they were embedded. In these economies people were able to build up both their personal and communal wealth, while never cutting off the roots from which they had grown.

An authentic free market is not a capitalist globalized market, but a Distributist one. The traditional alternative to globalism is not some strange alternative idea found among the yuppies who dominate the Occupy movement or Tea Party, nor is it the totalitarian socialist state (be it marxist socialism or national-socialism). Those who wish to see globalism collapse and an end to mass immigration (for in these times man is being reduced to a good which can be sent in large quantities all over the world), an end to outsourcing, an end to selling out our core industries and an end to monetarian slavery, have their solution: Distributism. Although I must stress the fact that, contrary to other “isms”, Distributism is not a dogmatic ideology promising Utopia.

How Reaganomics Paved the Way for the Servile State

When talking about Capitalism and the traditional view on government we can distinguish two eras of economic policy. The first era stretches from 1900 until the Keynesian policies during World War II. During this era the economy was in a state of crisis for almost half the time. Following the introduction of Keynesian policy that number was brought down to around 15%. Is this a plea for a Keynesian policy? No, these policies have only postponed crises by burying them under a mountain of inflationary monetary politics, bequeathing the instability to future generations. A Keynesian policy can be summarized as a managed economy whereby the government lowers taxes and increases spending, amassing debt in the process to kickstart the economic engine. As soon as the economy picks itself up and starts running again in a durable way, the government should raise taxes again and decrease the amount of spending to pay off debt. In reality, this has proven to be a threshold governments do not wish to cross. The political elites have taken the first part of Keynesian economy, which introduced government deficit spending to boost the economy, and combined it with Hayek’s view, that is, minimal to no government interference, stopping government from raising taxes during better times.

The results are that western governments are piling up debts at an alarming rate. When Ronald Reagan came into office the American federal debt was about 700 billion dollars. Following the period known as Reaganomics, during the Reagan-Bush era (1981-1993, although the true end of Reaganomics lies more in the crisis of 2008), the federal debt piled up to a staggering 2.1 trillion dollars despite the four pillars of Reaganomics: reduced government spending, reduced income tax and capital gains tax, reduced government regulation and a control of the money supply to stop inflation. Indeed, decreased taxes have only increased taxes on future generations. The results of this policy have become clear as the era of Reaganomics fully crashed to a halt in 2008 when, to name one of the most well known examples, Lehman Brothers was brought down to earth. A mountain of debt and a huge government encroaching further on the freedom of society is the result of more than a decade of conservative policy.

The era of Reaganomics left central governments in huge debts and with much more centralized power over economic and political freedom. Hayek claimed Keynesian policy as a road to serfdom, but the irony is that under the pretext of carrying out Hayek’s ideas we have boarded the plane to serfdom.

Why has this happened? The answer is clear, although an inconvenient one for some. There can be no Capitalism without a powerful and big government. As I previously mentioned in this text, during 1900 and 1940 the economy was almost half the time in crisis, with large ups and downs in between. An economy either in the state of euphoria or in the state of depression cannot sustain durable growth on the level that we require now. These extremes in economic volatility are the price we pay for the capitalist market on a global scale during the industrial era; a price which the voters aren’t prepared to pay and by extension the politicians aren’t prepared to pay. May I remind my readers that the only capitalist experiment which truly followed the free market ideas of Milton Friedman were carried out, not in a democracy, but under the military junta of general Augusto Pinochet of Chile? Voters will always chose stability over uncertainty.

Afraid of losing elections, politicians started building big government. In Europe it was the welfare state, which relied on large amounts of money, racked up inflation, as well as the strength to suppress the defiant. A campaign against this kind of government is a campaign to strip the political elites from their power. One must only look at the treatment Ron Paul receives for criticizing the current economic and political order. He is feared for the danger he provides for the positions of power on which the political elites thrive.

Hilaire Belloc: Predictions for Today From a Different Era

It certainly is not so that our current state was unpredictable. As mentioned in the beginning of this text, Hilaire Belloc foresaw many of the problems we face today. In his book The Servile State, Belloc argues that the advent of Capitalism was not a natural evolution that can be traced to the rise of industrialism, but more to the dissolution of monasteries in England. In other words, Belloc states that the roots of Capitalism lay in the abandonment of a religious tradition and the intruding of the state into private affairs and property by taking the property of the monasteries for itself, a forebode of big government which intrudes on an increasing number of affairs of its citizens. It is also the forebode of the redistribution of material wealth contrary to the traditional view on economics called Distributism. This intrusion on natural law which values private property, steered an economy no longer guided by justice but by political goals. From these roots we can also track the evolution of economics from a normative science (guided by morals, tradition and justice) towards a positive science whereby mathematical charts replaced ethical concerns. Economics became a matter of numbers and redistributing wealth. Both the capitalist way in which the rich accumulated wealth by taking it from the others through various means previously condemned by society and the Catholic Church, and the socialist way in which wealth was taken from all to try and make man equal, have their roots in the abandonment of natural law. The alternative to redistributionist policy is Distributism, the natural flow of wealth as a result of labour, not as a result of non-existant capital multiplication (as we see in the large money-creating machines called Wall Street and the Federal Reserve) which was once denounced in Europe by the Catholic Church as usury.

Conclusion

One question remains. What is stopping us from rallying the people towards true tradition, towards the road of freedom, and away from servitude? What stops us is the gigantic influence of an economy that needs consumption badly. A daily tsunami of commercials and luxury items we do not need separates us from our historical context. We live well, why worry about the past? Because we lack cultural and personal stability. As soon as the system comes crashing down, and the more government tries to spend itself a way out of it, the harder the crash will be. We shall be faced with uncertainties. No material certainty, no spiritual certainty. For in the name of freedom we have given up the most important lesson that our ancestors have tried to pass down: the knowledge that freedom comes at a price, a price named responsibility. No rights without duties and no right of collective aid when the individual refuses to make an effort himself.

Some of you may find this text to be quite militant or assertive, maybe even bordering on aggressive. You can rest assured that I am not a barrel of anger, only waiting for a spark to explode. But we must be aware that a new era will soon be upon us. We can choose to continue patching up problems and continue down the path to dystopia. The alternative is not a utopian ideology, but catching up with history again. A chance to return value to human life, to see man not as just a client of a state or the producer of goods and value, but as a full human being, holistic in his definition. For we seek not stability for the sake of stability, nor tradition for the sake of tradition. We seek to make it able for every human to finds his or her place in the world and become a willing part of the community. And the community must prevail, for is it not written in 1 Corinthians, Chapter 14: “Those who speak in a tongue may build themselves up, but those who prophesy build up the community”?

Yves Pernet
Link to the article on The Distributist Review